Ik ben een slecht en zondig mens, maar ik heb iets, noem het maar formaat, een bepaalde grootheid van ziel, iets wat boven die door en door verdorven troep uitsteekt hoewel ik me nooit op mijn afkomst beroep of heb laten voorstaan, want er komt toch oorlog. Ja, als ooit al die blonde, even welgevormde als gemotiveerde jongeren tragisch zouden sneuvelen, bloed nederlopend langs hunne fraaie, gulzige, naar Liefde en bevrediging hunkerende monden. Maar er gebeurt in onze Moerasdelta toch nooit iets? Huisbakken, alles, dat is tot daar aan toe, maar die Verveling! Ons kleine landje zoude eigenlijk Vervelië moeten heten. Het tikt, druppelt, zoemt, gonst er van, het zit in rijen in de wachtkamers van de bevoegde artsen, maar wat kunnen die doen zolang als de Uij Tha Nassie nog niet in het ziekenfondspakket is opgenomen? Niet tobben!

19 juni 1987

Er is een verschil tussen het katholicisme en het marxisme. De katholieke heilsverwachting is wijselijk bedoeld voor gebruik binnenshuis; men moet bij dat gebruik nooit de door de arts voorgeschreven dosis overschrijden, en de boel buiten het bereik van kinderen houden. De katholieke leer behelst een realistisch wereldbeeld van ongehoorde schoonheid, omdat het pessimistisch is. Als het enigszins kan, moet alles blijven zoals het is.

Het marxisme kent eigenlijk noch een wereldbeeld noch een mensbeeld, en is daarbij irrationeel en optimistisch. Alles wat bestaat moet veranderd worden, wat in de practijk uitloopt op verwoesting en vernietiging van alles, en van zo mogelijk alle mensen. De mens houdt naar zijn aard meer van slopen dan van bouwen, dus vrijwel iedereen is marxist, en slechts weinig mensen zijn katholiek. Er ‘moet iets gebeuren’. Waarom eigenlijk? Dat vraagt niemand zich af.

1 augustus 1987