U zult zeggen: Je hebt toch wel vaker een bekende Nederlander van dichtbij gezien? Natuurlijk. Niet zo heel lang geleden zag ik Serge Henri Valcke door de straat lopen. Op gymschoenen notabene. Hij had geen jas aan, want het was lekker weer. Zie je toch ook dat het maar hele normale mensen zijn. Die ene van Lois Lane kom ik hier ook wel eens tegen. (Kan ook die andere zijn). Er gaat zelfs een verhaal dat een goede vriend van Ursul de Geer bij mij in de straat woont. Ursul de Geer, toch jarenlang een grootheid op de Nederlandse TV. Maar van het kaliber Erik Engerd had ik ze hier nog nooit gesignaleerd.

 

Voor de wat jongere lezers, Erik Engerd is een van de vele namen die deze TV persoonlijkheid door de jaren heen gebruikte. Ook als J.J.de Bom vierde hij successen en in ‘De stratenmaker op zee-show’ kwam hij in vele gedaantes voorbij. De laatste jaren heeft hij de synoniemen van zich afgeschud en bewijst hij nog steeds geweldige televisie te kunnen maken door gewoon zichzelf te zijn.

 

In het ‘Mes op tafel’ laat Joost Prinsen zien dat een programma geen showtrappen, snelle leaders en protserige prijzen nodig heeft om toch toptelevisie te maken. Een sober decor, intelligente vragen en een onderkoelde, maar tegelijk betrokken presentator maken het programma een feest om naar te kijken. De vaste lezers van mijn schrijfsels weten inmiddels dat cynisme en relativering mijn handelsmerk zijn, maar die dag op die fiets met die brief (overige bestemming) werd ik zowaar een beetje onhandig.

 

In een flits zag ik mijn hele jeugd voorbij trekken. Enigszins schuchter groette ik hem en wilde doorfietsen, totdat hij me riep. Nog wel bij mijn naam. Voor ik het wist stonden we geanimeerd te praten. Daarbij kreeg ik geen gelegenheid om over zijn programma te beginnen, want hij ging onmiddellijk los over Voetbal Insite. Dat hij er graag naar keek, maar ‘die Johan Derksen’ verdacht van allerlei complotten. Ruud Gullit had ‘m niet kunnen verbeteren. Na een minuut of 10 stak hij plots zijn hand op en beende de straat in.

 

Ongeveer een maand later kwam ik hem nogmaals tegen. Ditmaal bij de 555-inzamelingsactie ten bate van de tsunami-slachtoffers. In de vloedgolf van Bekende Nederlanders was er sprake van een A en een B-ploeg. In de A-ploeg zaten de echte sterren die als eerste het beeld in mochten, in de B-ploeg de rest die het later over mocht nemen. Dus vond ik mezelf terug in de wachtkamer met o.a. Mental Theo en Jochem van Gelder. Joost Prinsen zat natuurlijk in de A-groep. Vlak voordat hij naar binnen ging, schoot hij me nog even aan.’Zeg, ik heb er nog eens even over nagedacht, alleen als je de baan van anchor bij De Mol krijgt aangeboden, moet je het doen. Voor minder moet je nooit weggaan’ En weg was hij weer.