1. Je hebt het druk en je hebt geen tijd om potentiële partners te vinden?
2. Je weet dat ze bestaan, maar waar vind je die ideale moslim(a)?
3. Je vindt het heel moeilijk om contacten te leggen?
4. Jouw omgeving begrijpt niet dat je nog geen partner hebt?
5. Je wilt de andere helft van jouw geloof realiseren?

Zo werft de islamitische datingsite Maktab jonge moslims.

 

Ik las in Contrast, maandblad voor de multiculturele samenleving, een artikel over islamitisch daten. De auteur was met 27 mannen uit geweest om na te gaan of zij zich werkelijk ‘islamitisch’ opstelden tijdens het afspraakje. Van de week belde ik haar voor een stuk in de krant.

De schrijfster is een 24-jarige studente journalistiek. Voor haar profiel op Maktab had zij een valse naam aangenomen. Ze vertelde me dat moslims op allerlei manieren met elkaar kennis kunnen maken – via familie, op openbare gelegenheden – maar dat daten nu juist als iets typisch westers wordt gezien. Het viel haar op dat de laatste tijd websites in opkomst zijn die ‘islamitisch daten’ promoten.

Belangrijkste uitgangspunt daarbij is dat het meisje tijdens zo’n date steeds wordt vergezeld door een mahram, een chaperon. Ook spreek je het liefst af op een plek waar meer mensen zijn.

In hun internetprofielen konden de mannen niet genoeg benadrukken hoe veel waarde ook zij hechtten aan een juist, islamitisch verloop van de date. Maar in de praktijk namen ze het niet zo nauw, zo bleek. Eentje schreef na één afspraak al: ‘We kunnen een keer in mijn huisje afspreken. Daar ziet niemand ons en kunnen we elkaar heel goed leren kennen.’

Elf van de 27 mannen bleken totaal niet serieus op zoek naar een serieuze huwelijkspartner. Twee van de 27 maakten na het afspraakje direct plannen om een huwelijksaanzoek te doen bij de ouders van de studente. Zij moest hen teleurstellen.

 

Onder de vraag ‘Wie zijn wij?’ motiveren de makers van Maktab hun werk: ‘Vooral nu het trouwen uit het land van herkomst een moeilijke zaak is, zijn de moslims in Nederland op elkaar aangewezen. Uit ons kleine onderzoek is ook gebleken dat de jongeren van tegenwoordig een voorkeur hebben voor een partner die hier in het westen opgegroeid is.’

 

Dat lijkt verrassend. Ruime meerderheden van Turken en Marokkanen trouwen immers met iemand uit Turkije of Marokko. Maar het komt ook weer niet helemaal uit de lucht vallen. Uit een onderzoek dat enkele islamitische organisaties lieten doen naar de partnerkeuze van jonge moslims bleek al dat het aantal ‘importhuwelijken’ iets begon af te nemen. Dat komt doordat jongeren bij hun partnerkeuze op subtiele manieren meer in de melk te brokkelen krijgen.

In hun tienerjaren proberen Turkse en Marokkaanse jongeren uit het ongebonden leven te halen wat erin zit. School is een belangrijke ontmoetingsplek. Het mobieltje en internet zijn belangrijk voor het liefdesleven. Jongens komen in het uitgaansleven. Daar ontmoeten ze vooral meisjes van andere etniciteiten. Er wordt flink opgeschept over seksuele avonturen met Nederlandse meisjes. De Turkse en Marokkaanse meisjes komen daar weinig.

Meisjes vinden andere wegen. Ouders weten er meestal niets van - ouders en kinderen spreken nauwelijks over liefde en seks - maar er wordt flink geflirt tijdens het winkelen, bij de middagfilm en in de McDonald's.

Jongeren verwerven soms het recht om door de ouders voorgedragen huwelijkskandidaten een paar keer af te wijzen. Of ouders gaan op zoek met het wensenlijstje van hun kind op zak.

Verkering of samenwonen blijven echter taboes.

 

De undercover journaliste die 27 dates had gehad vertelde me trouwens dat zij in het echt niet zo heel veel waarde hecht aan de aanwezigheid van een mahram, maar bij elkaar over de vloer komen vindt ook zij iets dat pas kan ná de verloving.